วันก่อนอดนอนไปเกือบครบสองวัน ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ไม่ได้โหมทำงานหนักด้วย แค่มีเรื่องต้องทำติดๆ เยอะๆ กัน บวกกับเมเนจเวลาไม่เป็น เลยอดนอนซะังั้น แต่เมื่อคืนก็นอนตั้งแต่สี่ทุ่มกว่า แล้วก็ยาวไปยันบ่ายสอง ตื่นมาปวดหัวหนึบ

จัดการอาบน้ำแต่งตัว ลงไปได้ก๋วยเตี๋ยวต้มยำเจ้าประจำมากิน ก็มานั่งดูทีวีอยู่กับพี่น้อง โคนันอนิเมชั่นภาคล่าสุด (จำชื่อตอนไม่ได้ ที่โคนันสู้กับคิดน่ะ) ก็ดูไปแล้ว ผลเลยมาตกที่ Bolt เจ้าโบลต์ หมาสายฟ้านั่นล่ะค่ะ

สนุกและขำหลายๆ ฉากมากเลย แล้วจู่ๆ ก็รู้สึกว่า... ดีจัง ดีจังที่ยังมีความสุข ดีจังที่ยังหัวเราะได้กับโบลต์ ดีใจจนน้ำตาคลอ แล้วก็คิดถึงเพลงข้างบนขึ้นมาจับใจ โดยเฉพาะท่อน

"หากไม่รู้จักเจ็บปวดก็คงไม่ซึ้งถึงความสุขใจ"

ไม่ได้คิดว่าชีวิตที่ผ่านมาไม่เคยเจ็บปวด เคยและหลายครั้ง สิ่งที่ประเดประดังเข้ามาในช่วงนี้ก็ไม่ใช่เรื่องที่คิดว่าหนักหนาขนาดรับมือไม่ได้ เพียงแต่คราวนี้มีบางอย่างแปลกออกไป...

ไม่รู้สิคะ เหมือนเพิ่งฉุกคิดได้ ว่าความสุขน่ะ มันดีขนาดไหน เป็นครั้งแรกในชีวิตจริงๆ เลยที่ซาบซึ้งกับการมีความสุขของตัวเองขนาดนี้...

แล้วพอรู้สึกแบบนั้น ไอ้ที่มีความสุข ก็เลยยิ่งมีความสุขไปอีก

อยากให้ทุกคนได้รับรู้ความรู้สึกนี้จัง เลยคิดว่ามาเล่าให้ฟังดีกว่า ไม่ได้อยากให้ทุกคนต้องเจอเรื่องเจ็บๆ นะคะ แต่อยากให้ทุกคนรู้สึกดีที่ตัวเองยิ้มได้ หัวเราะได้ และรู้สึกดีที่ตัวเองมีความสุข

ตอนนี้เค้ารู้สึกรักตัวเองขึ้นมามากมายและขอบคุณชีวิตที่ทำให้ได้พบเจอกับทุกๆ เื่รื่องที่เจอไม่ว่าจะดีหรือร้าย และขอบคุณ... ที่ยังคงมีชีิวิต